Last Crewsaders - The Prestige

Na de uitgelicht editie is hier dan de recensie van het album ‘The Prestige’ van de Last Crewsaders. Voor informatie over deze band verwijs ik je daarom ook naar de uitgelicht pagina. Precies een maand geleden(14 december) werd het album gereleased, en ik als interviewer heb een recensie exemplaar overhandigt gekregen.

Het album begint met de titeltrack ‘The Prestige’. Naar mijn mening moet een introtrack aanzetten tot het verder luisteren van het album, kortom: hij moet bangen. De rappers komen te monotoon om te overtuigen en tijdens het luisteren zat ik te wachten op het moment dat de beat begon te bangen, wat helaas niet gebeurde. ‘Ready 2 Rock’ is daarentegen een harde track op een underground beat met toffe spitts. Ook ‘Rock-M’ is een echte dope track. Op een hoge snelheid wordt maar weer eens aangegeven waar de mannen van Last Crewsaders voor staan, rauwe underground tracks. Een geslaagde track, net als het aparte maar dope ‘The South’ Ook de track ‘U’, op een wat vage maar toffe beat, vind ik een opvallende track. Met wat beatbox door de beat heen zetten de rappers een afwisselende track neer. ‘Ain’t That Sumthin’ is naar mijn mening ook heel dope, goeie spitts op een goed in elkaar gezette beat. Hetzelfde geldt voor de track ‘From The Underground’, die nog maar eens benadrukt voor welk genre Last Crewsaders heeft gekozen, en dat dit een goede keus is geweest.

Het kwartet ‘Let’s Go, Test Press, U Ain’t No DJ en Spread The News’ halen een hoog niveau. Met de eerste feature(Ace) en op een afwisselende beat van Rockwilder is Let’s Go een van de betere tracks van het album. ‘Test Press’ maakt met de hoge snelheid en de beat een goede indruk en ook ‘U Ain’t No DJ’ zorgt met een goed refrein voor vermaak voor de trommelvliezen. Voor ‘Spread The News’ geldt hetzelfde. De afsluitende track ‘The Past, Present & Future Pt. 2’ heeft ook een positieve indruk op me gemaakt.

Maar natuurlijk zijn er ook mindere punten aan het album. Op veel tracks wachtte ik tot de beat echt hard begon te worden, maar dat gebeurde niet. Jammer, want dat had het album wat meer volume gegeven. Ook vind ik de rappers vaak te monotoon rappen om de aandacht bij de track te houden. Toch compenseerden de afwisselende producties van Napster dit een beetje, toch blijft het storen.
Moet ik dit album een cijfer geven dan kom ik uit op een 7. De producties zitten hier en daar goed in elkaar, alleen bangt het jammer genoeg te weinig. Een minpunt vind ik de flow van de rappers, die naar mijn mening vaak te monotoon is. De sound, wat doet neigen naar oldskool, vind ik daarentegen weer heel dope, vooral omdat je het tegenwoordig zo weinig hoort. Geen slecht album, maar het kan allemaal beter.