Broodje Kern Verhalen

Anno 2040. Irisscans voelen nog steeds onwennig. Identificeer jezelf. Open de deur. Slenter de gang door. Je voetstappen zijn vertraagd door de lange werkdag die achter je ligt. Loop de woonkamer binnen. Een korte zucht. Plof neer op je op z'n minst derdehands leren bank en wrijf je handen over de vale ruwe plekken.

Tel tot 4. Verjaarde sofa, gerafelde fauteuil, vierkant houten tafeltje met kringen, gloednieuwe X-treme surround geluidsinstallatie met MS speakers. De laatstgenoemde profileert een zeldzaam product van deze tijd die je tot een staat van gewenning heeft verleid. Kijk nog even om je heen. Oordeel: weinig warmte in deze kale kamer, maar genoeg beschikbare ruimte om je gedachten mee te vullen...

Roep hardop: 'random'. Stemherkenning. Je installatie gehoorzaamt. Leuk om te weten dat je nog gehoord wordt. Alle beschikbare muziekmappen worden gescand en een onbevooroordeelde keuze wordt gemaakt. Een digitaal rad van fortuin. Verhef je stem nogmaals: 'Volume; 21'. Zak verder weg in je bank tot je gestrekt ligt met je hoofd op een leuning. Als ouderwetse beveiligingscamera's hoor je de speakers meedraaien bij elke beweging die je hoofd maakt. In alle 4 de hoeken van je woonkamer hangt er 1tje. De 2 ingebouwde mobiele sensoren van elke speaker maken een 3-hoeksmeting van de stand en afstand van je oren. 2 speakers voor je linkeroor en 2 voor je rechter. Als je op zou staan om je dichter naar of verder weg van de speakers te begeven, dan zouden deze hun volume en positie automatisch aanpassen om een perfecte balans te behouden van het geluid. Dat doe je nu echter niet. Blijf rustig liggen. Ontspan je oogleden…

Een duikvlucht in de diepte. Muziek is de springplank van nostalgie. Als een draaikolk zuigen de klanken je naar je onderbewustzijn. Haal beheerst adem in de stilte onder de geluidsdeken. Eind november 2009. Je staat met 2 benen op een plakkerige grond. Werp een blik om je heen. Lach breeduit. Je wordt omgeven door gelijkgestemde zielen in 1 zaal. Gezelligheid. Gezonde spanning. Geconcentreerde gelaten. Gemeenschap. Kijk voor je. Een podium vol met muzikanten. Koptelefoons. Ieder 1 draagt er 1. Het lijkt op een ander beeld dat je hebt. Mensen die alleen nog maar met koptelefoontjes in hun oren over de straten struinen. Zichzelf blindstarend op kleine displays. Gevangen in een wereld waar individualisme het gevoel van verbondenheid heeft verdrongen. Gespannen gezichten. Gederangeerde gevoelens. Geslotenheid. Maar hier is het anders. De koptelefoons zijn hier een bindmiddel. Samen luister je naar wat er gezegd en gespeeld wordt. Zonder iets te zeggen hoor je jezelf terug in de muziek. We zijn één samen. Niet eenzaam. Open je ogen…